ما مردم
██████████████████████████████████ باز هم میگویند: «اکنون وقت گفتوگوست، وقت آرامش است. باید به شیوهٔ درست اعتراض کرد!» ████████████████
اما این پرسشهای ساده، بیپاسخ باقی میمانند: وقتی قدرت، خود را در لباس مردم پنهان میکند؛████████████████████████ اعتراض دقیقاً خطاب به چه کسی است و باعث چه تغییری میشود؟
████████████████████████████████████████████████████████████████████████
گفتوگو با چه کسی؟ و پس از چه چیزی؟
████████████████████████████████████████████████████████████████████████
پس از اینکه دانشجو را «وحوش»، «قماش» و «یاغی» مینامید؟ وقتی اعتراض را «ارتداد» و مردم را مزدور دشمن مینامید؟
████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████ نمیتوان دهها سال مردم را استثمار کرد و آیندهشان را دزدید و بعد در نقش قربانی قرار گرفت و با تعجب پرسید: «چرا از ما متنفر هستید؟»
ما حرف داریم، اما نه با شما. █████████████████████████████████████████████████████████ برای بازپسگیری حقهایی که از ما ربودند.
████████████████████████ برای آنان که صدایشان را بریدند؛ برای ستمدیدگان؛ برای مادرانی که هنوز چشمبهراه عدالتاند؛ برای پدرانی که شرم فقر را هر شب با خود به خانه میبرند؛ برای نسلی که آیندهاش را گروگان گرفتهاند.
ما سخن میگوییم برای اینکه بعد از آن همه █████████████████████████████████ برای آنکه خون ریختهشده، بذر آیندهای روشنتر شود.
████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████
ما میخواهیم از خود بپرسیم چگونه میشود ایدئولوژیها چشمهای ما را کور نکنند و حقیقت را قربانی شعار نکنیم.
████████████████████████████████████████████████ آزادی را به بت تازهای نفروشیم.
████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████
ما مثل شما نیستیم که عدالتخواهی را شعار کنیم و بعد گلوی مردم را با همان شعار بفشاریم. ما نه ستم را میپذیریم، نه ستمگر شدن را. ████████████████████████████████████████
ما آزادیای میخواهیم که اگر فرزندمان روزی پرسید: «برای سرنوشت من چه کردی؟»
پاسخ دهیم: «کاری کردیم که تو خود، قلمِ تقدیرت را در دست بگیری؛ نه در سایهٔ کسی زندگی کنی و نه در پرستش بتی تازه خم شوی.»
ما دنبال منجی نیستیم؛ ما دنبال انسانیم. ████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████ هیچ قدرتی بالاتر از قانونی که مردم آن را نوشتهاند، نفس نکشد. ████████████████████████████████████████████████████████████████████████ زیرا قدرت تنها آنگاه حرمت دارد که از مردم برخیزد و به مردم بازگردد.
████████████████████████ اگر قرار است از استبداد عبور کنیم، باید بیاموزیم چگونه عبور کنیم بیآنکه استبداد دیگری بزاییم. این، دشوارترین پرسش تاریخ ماست. اما تنها پرسشی است که اگر پاسخش را نیابیم، فردای ایران چیزی جز تکرار امروز نخواهد بود.
████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████████
بدانید زمان صبور است ولی فراموشکار نیست و آهِ ستمدیده، حتی اگر در سکوت باشد، از هر بلندگویی رساتر است.
███████████████████████████████████████████████████████████████████████
We The People
شاید برایتان جالب باشد که بدانید سرتیتر قانون اساسی کشور ایالات متحدهٔ آمریکا با عبارت «We the People» آغاز میشود؛ عبارتی که تأکید میکند منشأ مشروعیت، مردماند نه حاکمان.
سخن اما از یک اصل ساده بود: (قدرت از مردم برمیخیزد و باید به مردم پاسخ دهد).
وقتی این اصل فراموش شود، قانون به ابزار سلطه بدل میشود.
و اعـتـراض،
تـلاشـی است
برای بازگرداندن
همان جملهٔ نخست
به جایگاه حقیقیاش:
مـا مـردم.